Trui goes NYC

Drie jaar al mag ik me inwoner van New York noemen. Geland op 1 mei 2010, single en met twee valiezen. Twee werden er drie en meer. De studio van 45m2 met klikklakbed werd een mini-appartement met 1 slaapkamer en een echt bed werd een duplex met tuin werd een appartement met plaats voor een fiets en een wasmachine. Ondertussen zeg ik zonder aarzeling “I’m a New Yorker”, want de stad is mijn thuis geworden, voluit en met alle weerhaken die eraan zitten. Maar de grootste weerhaak waaraan ik bleef hangen is misschien wel mijn man. Voldoende reden om er nog drie jaar bij te doen. Of zes. Of negen. 

Vorige week kwam ik paaseitjes rapen in België. Dat het de stenen uit de grond vroor was geen bezwaar om alvast aan mijn voorjaarsgarderobe te beginnen denken. ‘Zijn er in New York geen winkels misschien?’ vragen vrienden me als ik weer ‘s met een tasje van COS in  de zetel van de barristabar plof. Jawel, maar Antwerpen heeft toch verdomd leuke winkels en moet in avant-garde mode en talent niet onderdoen voor de meer bekende modesteden.   En alles is zo heerlijk dichtbij. Ondertussen is er weer vanalles om naar uit te kijken. De Contemporary Fashion Days komen eraan, Veronique Branquinho is terug van nooit weggeweest en dit jaar is het kaarsjes uitblazen op de Happy Birthday Dear Academie events. En de prachtige nieuwe winkel van Dirk Van Saene. Niet voor ieders budget, ook niet het mijne, maar een kleine interne rekensom (1 uniek stuk = 4 basic dingen van de COS of ZARA) en een flinke dosis cognitieve-dissonantiereductie later stond ik met mijn nieuwe aanwinst buiten. De lente mag komen nu.

Als rasechte Belg ben ik opgevoed met het idee: sparen is goed, en lenen doe je enkel als het moet. (I’m a poet, and I didn’t even know it.)

Maar hier kun je nog niet de Zara of de Gap binnenstappen of je krijgt een store card aangesmeerd: koop nu, kom laat je gaan, en betaal later en in schijfjes. Zowat alles koop je hier op krediet. Want geld, dat moet rollen. Heb je geen Amex, dan ben je geen volwaardige consument. Geld uitgeven is goed voor de economie. Ik die elke maand zuinig mijn centjes opzijzet, en enkel een kredietkaart heb om online vliegtuigtickets en hotelkamers te boeken, was daar niet zo mee bezig.

Maar al gauw komt het fenomeen ‘kredietscore’ op de proppen. Je kredietscore is een cijfer dat je kredietwaardigheid aangeeft. En als je denk: boh, ik heb toch een vast inkomen en heb geen schulden, dus ik ben een goede kandidaat voor een lening, think again! Niet alleen banken checken je scoren, maar ook op allerlei andere momenten heb je die kredietscore nodig. Zo worden je hele financiën doorgelicht als je nog maar een apartement wil huren. Zonder een acceptabele kredietscore kom je er niet in. Tenzij je een jaar huur vooraf wil betalen.

De omgekeerde logica wil dus dat je voor een goede kredietscore eerst schulden moet maken. En dus ben ik toch maar gestart met die dollars te laten rollen, met het hogere doel: building up a credit score. En alles netjes en  op tijd afbetalen. Want zoals met veel dingen geldt ook voor de credit score: ze gaat sneller omlaag, dan omhoog.

De zelfhulpgroep is hier een goed ingeburgerd fenomeen. Heel wat anders dan de binnenvettende Belg die op posters in de tram moet worden aangespoord om ‘er’ niet mee te blijven zitten. De open deur op het plaatje en het bijbehorende vetgedrukte telefoonnummer doen de rest. En al is het bij ons niet bon ton om bij therapeuten de deur plat te lopen, toch zijn er genoeg mensen die ik ken die het zich niet hebben beklaagd. Want praten werkt.

Hier is er van die gêne weinig te merken. Amerikaanse vrienden spreken verrassend openlijk over hun (voorbije) problemen en dat ze voor dit of dat in therapie waren of in een zelfhulpgroep zitten. Voor hun relatie. Of voor anxiety.

Een schoolvoorbeeld van de zelfhelp-cultuur is Tyler.

Tyler is een man met een bewogen geschiedenis. Papa was zwart, moeder was blank, en hij koffie met melk. Zijn vader verdween met de noorderzon. Zijn moeder hertrouwde. En met Tyler, daar ging het helemaal de verkeerde kant mee op.  Hij was niet de braafste thuis. Ging zich volstoppen met junkfood en werd veel te dik. Greep naar de fles. Was toen hij ouder werd verslaafd aan seks, en drugs. Wat hem inzichten verschafte in de massagesalons van New York. Die met een yinyang teken op het raam, daar geven ze je een happy ending.

Maar dat was dus voor ik hem leerde kennen. Toen het echt te bar werd, heeft Tyler zichzelf namelijk bij de kraag gevat en zijn leven ‘omgeturnd’ dankzij groepstherapie die genoegzaam bekend staat als “the Twelve Step Program”.

Tyler had er meteen een volle dagtaak bij. Hij schreef zich in bij een rist self help groepen: Overeaters Anonymous, Alcoholics Anonymous, Drug Addicts Anonymous, Sex Addicts Anonymous, Depressed Anonymous, en ook – hij was nu toch bezig – Underearners Anonymous. En het hielp. Hij verloor zijn overgewicht, leerde worteltjes eten, en werd op slag een beetje aardiger voor mensen.

En op een mooie dag leerde hij tijdens een Overeaters-Anonymous-sessie zijn vriendin Lisa kennen.

Vandaag is Tyler gelukkig getrouwd, is hij net vader geworden, en werkt hij als freelance copywriter, filmmaker en comedian. Voor die laatste job zet hij op ‘national teevee’ trouwens af en toe een fenomenale Barack Obama neer. Ik was op zijn trouwfeest. De priester deed het relaas van hun ontmoeting: Als Tyler en Lisa wel iets hadden geleerd in hun Twelve Step Program dan was het dat ze moesten oppassen om niet te gaan “trauma-bonden”. Als romantisch statement kon dat tellen.

Welke lessen trekken we hieruit? Wel, dat het nooit te laat is om je leven te beteren. En ook: je weet nooit waar je je volgende lief gaat tegenkomen.

Sandy was dan meteorologisch gesproken al geen orkaan meer, maar ocharme een tropische storm, maar we zagen geen wuivende palmbomen, maar wel veel golven, straten die blank stonden en metro’s die tot de nok volliepen met zeewater en in het zog van dat watergeweld meegesleurd straatafval. De laatste keer dat ik nog zo iets spannend had meegemaakt was… even denken… o ja vorige zomer met Orkaan Irene. En laten we ook het anderhalf metertje sneeuw en de onbegaanbare straten niet vergeten tijdens de memorabele sneeuwstorm van eind 2010.

Elk jaar dat ik in New York doorbracht heeft Moeder Natuur zich al van haar grilligste kant laten zien. Gemiddeld één krachttoer per jaar. Ondertussen ken ik ‘the drill’: badkuip vol laten lopen voor het geval de watertoevoer wordt afgesloten (handig om de WC door te spoelen of voor een kattenwasje), zaklampen en kaarsen inslaan voor als de stroom uitvalt, brood, melk en eieren halen, zien dat je genoeg chips in huis hebt, alle I-pads, pods, macbooks, phones vet opladen en dat afvoerputje buiten nog even schoonmaken.

Ik had geluk, want behalve wat flikkerende lampen bleef de stroom gewoon aan. En die badkuip kon ik de volgende dag ook gewoon laten leeglopen. Maar anderen hebben minder geluk: koude douches, of helemaal geen douches. Geen lift, en op de 30ste verdieping wonen, geen elektriciteit en dus geen verlichting en – o jee – geen tv, en een kind dat aan videospelletjes verslaafd is en het kot afbreekt.

Gek om te zien wat er allemaal wegvalt zonder de meest elementaire voorzieningen die we als vanzelfsprekend beschouwen.

Maar wat ik nog het meeste mis is de metro. De levensader van deze wereldstad, waar we af en toe graag op foeteren. Soms zo vuil, en stinken, en veel te heet in de zomer, en die ratten zijn ook niet tof om te zien. Maar wat een geweldig kluwen aan in elkaar gevlochten tunnels die er toch maar wonderwel in slagen om al dat volk op te slokken, en weer uit te spuwen op hun bestemming.

Vandaag moesten we met de bus. En oh dat was met grote tegenzin. Ik voelde me een echte New Yorker. Want New Yorkers hebben geen geduld, naar het schijnt.

Nee, geef mij maar mijn Q, N terug. Direct, nu en wel meteen!