Over zakenvrouwen en vrouwenzaken.

7 Dec

Niet vies van een beetje netwerken, zakten Katia en ik deze week af naar TedX Women in Huis Happaert in Antwerpen. Wij zijn beide  doorwinterde marketingtantes, lees: wij kunnen een laptop perfect laten balanceren op de rand van de sofa zonder dat hij eraf kukelt terwijl we onze mails diagonaal lezen, we voeren verhitte discussies over het perfecte mondgevoel van truffels, en we vinden het Stichting Marketing Congres maar saai. Toevallig hadden we net allebei  Lean In uit van Sheryl Sandberg. Vrouwen aan de macht!!!  Uiteraard had geen van ons twee de mail met details over het programma goed gelezen (want diagonaal) dus verschenen we véél te vroeg op de rode loper, en struikelden bijna over een verdwaalde man. Het kon ook de fotograaf geweest zijn.

Het thema van de avond was Inspiring Stories. We startten aarzelend maar dapper bij ‘Brighten the Menopause’, door een vriend des huizes  briljant vertaald als ‘Blinkend door de Menopauze’. Toch voelden we ons niet echt aangesproken, ook al had de wifty beweging – de club van vrouwen in de fifty – de meest verrukkelijke zelfgedraaide truffels meegebracht. Dit werd gevolgd door een ontluisterend verhaal over het moederschap door een vrouw met 8 kinderen.

“Jezus, het is precies wel rottig om een vrouw te zijn.” spraken enkele aanwezige mannen.

Ze hadden er duidelijk weer niks van begrepen.

Want  het barstte van inspirational stories. De aanwezige vrouwen wisten heel goed wat ze wilden, en vooral niet meer wilden, maakten dappere keuzes, barstten van talent, en waren stuk voor stuk op weg om iets te doen waar ze zich goed bij voelden. Ook al heette dat niet altijd een carrière. In de pluche sofa’s deelden we onze eigen stories, plannen, dromen en onzekerheden en kregen goede raad, aanmoedigingen en steun terug.

En dan was er Liesbeth, een ex-zakenvrouw pur sang, ambitieus, hyper-succesvol, dynamisch en vlot. Ze scheerde de hoogste toppen bij IKEA, werd telkens weer gepromoveerd, reisde de wereld rond, was verantwoordelijk voor duizenden werknemers. En toen wilde haar lichaam niet meer mee. Ze crashte, en ze crashte hard. Haar verhaal was misschien wel het mooiste en eerlijkste van de avond. Haar oproep om de maskers af te gooien, en niet meer zo perfect proberen te zijn of te schijnen, kwam bij velen duidelijk aan. Met al dat inleunen, is het goed om ook ‘s achteruit te leunen.

Vrouw zijn is misschien niet gemakkelijk, maar saai is het nooit.

Thanksgivvukah!

26 Nov

Image

 

Integreren in een nieuw land gaat verbazend vlot als je naast de Vlaamse en Belgische feestdagen ook de Amerikaanse vrolijk mee mag vieren, lees: een dagje verlof krijgt. Martin Luther King Day, Columbus Day, 4th of July… namen we er in één moeite mee door. Voortaan is de Guldensporenslag uitbundig herdenken er niet meer bij, al staat de datum stevig in mijn geheugen gegrift sinds een verantwoordelijke op Flanders House NY vond dat deze cijfercombinatie uitermate makkelijk te onthouden is voor elke Vlaming, en het jaartal ook de toegangscode werd van de voordeur. Met als gevolg dat ik sindsdien de Guldensporenslag heel makkelijk kan onthouden. Ik hoef maar te denken aan de deurcode van Flanders House.

Maar ik wil het vandaag hebben over een ander groot feest, dat van Thanksgiving. Zo mogelijk nog groter, want inclusiever, dan Kerstmis en niet toevallig de dag waarop het er meest gereisd en gevlogen wordt in de US, want iedereen wil bij zijn mama een sneetje kalkoen gaan eten met cranberrysaus, en – als je de films moet geloven – ook de dag waarop menig nieuw lief aan de schoonfamilie wordt voorgesteld.

Dit jaar is het een dubbele whammy. Want voor het eerst sinds 1888 valt de eerste dag van Hanukkah op krek dezelfde dag als Thanksgiving. De volgende keer dat dat gebeurt zullen we 78.000 jaar verder zijn en zal naar alle waarschijnlijkheid alle leven op aarde al lang zijn uitgedoofd. Een once-in-a-lifetime-challaday dus.

Uiteraard heeft de dubbele feestdag meteen een naam gekregen: Thanksgivukkah. Tijdens Hannukah, ook wel het Feest van de Lichtjes genoemd, vieren de joden een overwinning op hun vijanden. Het feest duurt 8 dagen en elke dag wordt er één kaarsje meer aangestoken aan de menorah, een kandelaar met 8+1 armen. Het extra kaarsje wordt elke dag aangestoken en dient om de andere aan te steken. Er worden ook latkes gegeten en er wordt iets met een dreidel gedaan. Plastieken dreidels kom je dezer dagen ook tegen in de lokale Duane Reede (equivalent van de Etos). Mijn man die een echte oeucemenische cultureel joodse New Yorker is, maar verder niet religious is opgevoed, kon nog een couplet van het dreidelliedje zingen, maar de rest van mijn informatie heb ik dus mogen opzoeken op wikipedia. Wat ze op Thanksgiving vieren weet ik niet precies, maar het heeft iets met indianen te maken en met kalkoenen.

Op internet wemelt het ondertussen van de fusion ideeën om beide feestdagen samen te vieren. Doe het zelvers gaan aan de slag met een plastic kalkoen en wat secondenlijm en flansen een “menurkey” in elkaar. En omdat er in beide feestdagen een niet onbelangrijke eet-component zit, circuleren er recepten voor latkes met cranberrysaus, sufganiyots met pompoenvulling en kalkoen met challa stuffing. Allemaal kosher uiteraard.

Image

In de zandbak spelen in Dubai

21 Nov

In de zandbak spelen in Dubai

Het kan verkeren. Werk je de ene dag nog netjes voor de overheid , dan trek je het volgende moment als kersverse zaakvoerder van je eigen consultingbureau in merkstrategie en strategische communicatie naar de woestijn even buiten Dubai city om een nacht onder de sterren door te brengen.

Ik ben in Dubai om als gast deel te nemen aan een seminarie van een internationaal bedrijf gespecialiseerd in alles waar ik graag mee bezig ben: merken beter maken. De ideale gelegenheid om een kijkje te nemen in het reilen en zeilen van het bedrijf, kennis te maken met de partners en medewerkers, en ideeën over branding en communicatie uit te wisselen. Saai voor een ander, maar de equivalent van buiten mogen spelen voor mij!

De afgelopen dagen waren verfrissend, ook al zaten we dan in de gortdroge woestijn. Ik voelde me meteen thuis tussen enkele oude bekenden, en nieuwe mensen, stuk voor stuk met humor, en niet op hun mondje gevallen. Er waren de groepsdiscussies en sessies waar flink heen en weer geargumenteerd werd, en waar het motto heerste van “happy confrontation”. En dat werkt blijkbaar. Ideeën worden beter van een beetje weerwerk, ook al knarst het zand af en toe tussen de wieltjes.

Ik voelde me meteen welkom in de leuke mix van nationaliteiten, mensen uit alle hoeken van de wereld, zonder zitten gat zeg maar. Een Nederlander die in Bangkok woont, een Indonesische Fransman die in Amsterdam verzeild raakte, een Belg in het zuiden van Frankrijk, een Fransoos op een eiland in de zee, een Argentijn in Spanje, en een Nederlander in Sydney…

Een veelkleurige organisatie in plaats van een vleeskleurige organisatie.
Eentje naar mijn meug.

Netwerken New York style

12 Nov

Dit is niet voor niks het land dat de elevator pitch heeft uitgevonden. Say what you want to say, then say it. Omzwachtel niks, wees klaar en duidelijk, ik ben Madame Soleil niet.

What can I do for you?

Een eenvoudige vraag die me de afgelopen weken een paar keer werd gesteld. Bijna in exact dezelfde woorden. Belachelijk eenvoudig zou je denken, want een open uitnodiging om je verzoek of voorstel aan te kaarten, maar gek genoeg overviel de directheid ervan me.

Je gelooft dit dus niet, maar blijkbaar ben ik na bijna 4 jaar toch nog niet voldoende vernewyorkst. Zelfs ik kan nog iets bijleren van de New Yorkse aanpak, directheid zonder te drammen, duidelijkheid zonder plat te zijn, recht voor de raap meets charmant.

‘s Afspreken met een zakenrelatie in België – dat weet iedereen – is een min of meer onuitgesproken meeting, met als bindmiddel een gezellige koffie of lunch die best lang mag duren, waarbij tussen twee happen door een beetje over werk en toekomstige projecten kan gesproken worden, best niet te overheersend als het kan, het mag subtiel blijven. Wij Belgen zijn niet voor niks kampioen in tussen de regels door lezen, suggereren wat je bedoelt, kortom: heel hard niet zeggen wat je zegt.

Een Newyorker heeft geen tijd voor dit soort flauwekul. Een koffie mag 15 minuten duren. Lunch klok je best af zodra de rekening komt, en de rekening komt snel, na je laatste hap om precies te zijn. Na de obligate Howareyou? wordt er al snel overgegaan tot de orde van de dag. Een update van de stand van zaken, waar is elk van ons momenteel mee bezig? En dan dus de vraag: What can I do for you?

Daar had ik zo één twee drie geen antwoord op. Uiteraard schoten er 10 mogelijke antwoorden door mijn hoofd. Ik zie dat julie met dit en dit en dit probleem worstelen, en ik denk dat ik jullie hierbij en hierbij en hierbij kan helpen als Merkenbouwer. Of: ik zou graag in contact komen met enkele van jouw contacten, als je me zou willen introduceren dat zou lief zijn. Kon mijn gesprekspartner dan geen gedachten lezen? Had ik niet voldoende omstandig mijn verhaal gedaan zodat hij door inductie de essentie van mijn professionele plannen, ambities, ja van mijn hele wezen, kon afleiden? Voelde hij niet intuïtief aan wat ik bedoelde zonder het heel hard te zeggen? 

Niet echt.

De volgende keer gaan ze mij niet meer liggen hebben. Ik ben al hard aan het oefenen. Liften zat hier.

Lof der onaangepastheid & de kracht der verandering

24 Oct

Afbeelding

Ik heb iets met mensen met een hoek af. Mensen die niet binnen de betreden paden blijven, die niet altijd proper binnen de lijntjes kleuren. Zulke mensen zijn meestal ook geweldig leuk om mee op te trekken, of mee samen te werken. Ik heb er veel gekend. Bijzonder slimme mensen, mensen met ideeën, mensen met humor, mensen met elke week een andere haarkleur, of sympathieke bullebakken met een groot bakkes. Hier in New York lopen er ook één of twee van dat soort rond: mensen die hun thuis achtergelaten hebben om hun geluk elders te beproeven. Durvers en doeners. Die af en toe ook op hun groot bakkes gaan. En dan weer recht kruipen en voortdoen. Het zijn precies die mensen die vinden dat de wereld zoals ze nu is niet perfect is. Die ‘creatief ontevreden’ zijn. Mensen die een beetje op hun honger blijven zitten. Is dit het nu? Mensen met energie voor twee, of drie. Mensen met peper in hun gat. Gelukkig is die creatieve ontevredenheid, durven vraagtekens plaatsen bij de status quo, en af en toe al eens een vervelende vraag durven stellen, is dat een fantastische hefboom voor verandering. Strookt je omgeving niet met je eigen waarden? Of is ze nefast voor je eigenwaarde? Moet het in zwart-wit, en ben jij niet kleurloos? Misschien is het tijd voor iets anders. Want hoe je het ook draait of keert, er is geen alternatief.  Een burnout is zo vermoeiend, en een bore-out is nog 10 keer erger. Oogkleppen nemen zoveel van je zicht weg. En happiness pilletjes werken maar heel eventjes, en ‘t is toch altijd zo’n gedoe die suppositoires. Zeker als daar al die peper zit.

Link

Breuckland

2 May

Breuckland

Drie

1 May

Drie jaar al mag ik me inwoner van New York noemen. Geland op 1 mei 2010, single en met twee valiezen. Twee werden er drie en meer. De studio van 45m2 met klikklakbed werd een mini-appartement met 1 slaapkamer en een echt bed werd een duplex met tuin werd een appartement met plaats voor een fiets en een wasmachine. Ondertussen zeg ik zonder aarzeling “I’m a New Yorker”, want de stad is mijn thuis geworden, voluit en met alle weerhaken die eraan zitten. Maar de grootste weerhaak waaraan ik bleef hangen is misschien wel mijn man. Voldoende reden om er nog drie jaar bij te doen. Of zes. Of negen. 

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.