Trui goes NYC

Toen ik vanochtend de lobby van ons kantoorgebouw binnenwandelde, stootte ik op een tentoonstelling van the New York Times. Foto’s van toen en van daarna, interviews en getuigenissen, beelden en schermen, allemaal gevuld met wat het Pulitzer Prize winnende journaille en de Magnum persfotografen bij elkaar schreven en schoten.

Na een hele dag die vooral gevuld was met meetings, koffie en pretzels, was het hele 9/11 gedoe even uit m’n gedachten.

Tot ik vanavond de televisie aanzet en op NY1 in een spoedpersconferentie beland waar burgemeester Bloomberg en de FBI spreken van een ‘ernstige terreurdreiging’. Ieders voelsprieten staan dus weer even rechtop.

Gelukkig staan New Yorkers erom gekend dat ze ballen aan hun lijf hebben, dus is de boodschap: Laat je niet intimideren, en ga vooral gewoon door met je dagelijkse leven.

Maar ook, en even hard: als je iets ziet, negeer het dan niet.

Waar was u op 911?

Ik zat in Moskou, waar ik voor het marktonderzoeksbedrijf waarvoor ik in toen werkte groepsgesprekken aan het leiden was over bier. Mjn klant van Heineken, Henk, was er ook.

Na afloop van mijn sessie kwam men mij pas vertellen dat ‘er iets gebeurd was’ in New York, en op het piepkleine zwartwit monitortje van de bewaker aan de ingang, konden we enkele korrelige beelden zien.

‘Davno pora’, zei één van mijn respondenten, toen het eenmaal doordrong dat dit een moedwillige aanval was. Davno pora betekent zoveel als ‘dat werd tijd’.

Na de stop in Moskou reisde ik nog 3 weken door Rusland en nam ik ettelijke interviews af over bier, niet altijd met even nuchtere Russen, en niet altijd even interessant. In Jekaterineburg in de Oeral, waar verder bitter weinig te beleven viel, verbleef ik in het plaatselijke World Trade Center hotel, een pseudo-luxueuze glazen pyramide met pizzeria in de lobby.

Ik had de torens nooit met eigen ogen gezien. Mijn eerste bezoek aan New York zou pas enkele jaren later zijn. Tien jaar later zit ik in een glazen toren van 50 verdiepingen, met New York (Times) op de gevel. Mijn collega’s, die er die dag wel bij waren, vinden al dit oprakelen niet nodig. Ze herinneren zich die dramatische dag maar al te goed. Dat alles nog eens dunnetjes overdoen, helpt niet echt bij het verwerken. Eén collega ‘heeft 6 maanden gehuild’ vertelde ze. De andere collega is zelfs vandaag nog niet gerust om de metro te nemen naar Times Square, onze halte. De eindeloze stroom nieuwsberichten en documentaires over wat er 10 jaar geleden gebeurde, vinden ze maar akelig.

Net zoals de laserlichttorens, die elk jaar rond deze tijd als een spookachtige tweeling boven de stad uitsteken.