Trui goes NYC

Vandaag is het niet alleen Halloween – scary genoeg op zich – maar ook nog ‘s de dag dat ik de deur van mijn stek aan de Upper West Side voorgoed achter me dicht trek en verkas naar Astoria, Queens. Van joggen in Central Park kwam toch niet zo echt veel in huis en de nannies daar die liepen ook te veel voor m’n voeten.

Nee, dan liever de Griekse gezelligheid van Astoria, waar de mensjes hun plastiek kuipstoeltjes op straat zetten, poten vastgeketend aan het hek van het keldergat en zo hun lange zomers al keuvelend doorbrengen. Want jawel, na welgeteld 5 appartementen te hebben bezocht, hebben we de knoop doorgehakt en trekken we vanaf morgen in ons nieuwe appartement, een duplex toe maar, met ‘koer’ en tuin.

Zoals met zoveel in het leven gold ook hier de regel: Je zoekt wat je niet vindt, en je vindt wat je niet zoekt. Om maar te zeggen dat het een verrassing was om een mini-huisje te vinden in een OK buurt maar wel met tuin – cocktails and BBQ anyone ? – en gezellige bakstenen muren binnenin.

Maar dé topper in dit hele verhaal is de afwasmachine, een zeldzaam gegeven in New Yorkse flats, maar zéér welgekomen voor iemand die zoals ik met een archetypische bachelor gaat samenwonen die nog liever uit de verpakking eet dan een bordje vuil te maken.

Onze relatie zal er wel bij varen.

Het is alweer precies een jaar geleden dat ik naar mijn stek aan de Upper West Side verhuisde. Daarvoor had ik nog even in een gemeubelde studio in Chelsea gekampeerd. Warm was het daar in de zomer, en ik had ook beestjes.

Nee, het was niks te vroeg toen ik in mijn nieuwe appartement aan Central Park kon intrekken. Mét open haard en precies genoeg ruimte in de slaapkamer om aan één kant langs het bed te lopen. Ik was niet alleen letterlijk ‘moving up’ in the city, ook figuurlijk ging ik er stukken op vooruit. Die eenzame muis achter het behang nam ik er voor lief bij. Maar op een jaar kan veel gebeuren.

Ondertussen staat er alweer een tweede verhuis op stapel. Want ruimte heb ik nodig, want ik ga samenwonen. Ken, mijn nieuw New Yorks lief en aanleiding tot menig Barbiegrap, heeft er net als ik genoeg van heen en weer te rennen met tandenborstel en lenzenspul.  Het voornemen is er, nu nog dat droomhuis (2BR, no pets) vinden. Afgelopen weekend startten we onze zoektocht in Astoria. Astoria is een kosmopolitische buurt in Queens met een grote Griekse aanwezigheid. Elk weekend treedt er wel een Yiannis ergens op en je eet er de lekkerste spanakopita. Ken woont er al en heeft het er prima naar z’n zin. En ik heb ook wel zin in verandering.

Een huis zoeken is altijd een beetje stresserend, en in NY komt daar nog de tijdsdruk bij. Je begint best pas 2 weken van tevoren te zoeken. Want makelaars verwacht en dat je er meteen kan intrekken, en huur begint te betalen. Dus te vroeg starten heeft geen zin, tenzij je graag dubbele of – in ons geval – driedubbele huur betaalt.

Toch waren we gematigd optimistisch toen we ons zaterdag aandienden bij de eerste makelaar. Nikolas Stephanidis van Zikos Realty zou ons enkele appartementen laten zien. Daar aangekomen, waren de lichten in zijn kantoor uit en de deur zat goed op slot. Toen Nick na een half uur nog niet was komen opdagen, vonden we dat zelfs voor een Griek met een anders tijdsbesef er toch ietsje over.

Dan maar naar een ander makelaarkantoor gewandeld waar we meteen op sleeptouw genomen door de assistente van Mike (geen Griek) die een listing had die hij lyrisch omschreef worden als een paleisje: ruim, licht, 2 slaapkamers. Net wat we zochten. Na een korte wandeling met Aphrodite (uitspreken als: Afro-daai-tie) kwamen we bij het betreffende appartement aan: klein, muf en 2 slaapkamers, waarbij de woonkamer gereduceerd leek tot een soort inkomhal.

Ken en ik besloten nog even verder te zoeken. En toen gingen we een pita eten.