Trui goes NYC

New York is niet bepaald een fietsvriendelijke stad, toch niet voor tere zieltjes of bij uitbreiding iedereen die z’n leven nog niet beu is. Een helm is zeker aanbevolen. De outer boroughs zijn meestal iets rustiger, minder yellow cabs ook, en een goede plek om je stalen ros van stal te halen. 

Voor toeristen die NY bezoeken, is Central Park een makkelijke plek om te starten. Naast het ruime aanbod van huurfietsen, is er nu ook een Belgische optie. Bart Busschaert, ex-wielrenner, is hier gestart met een fietsverhuurbedrijf.

www.bikerentalmanhattan.com

Het zou stevig, kwalitatief gerief zijn, en het is altijd leuk om iemand te steunen die het probeert te maken in de grote stad. Allen daarheen dus!

Flanders House is een mooie locatie. We zitten hier niet slecht. Het uitzicht op zich is al magnifiek genoeg om als levend tableau te kunnen dienen en, nee, beu word je dat nooit. Daar is de skyline van Manhattan veel te straf voor.

Maar af en toe moeten we toch ook ‘s herinnerd worden aan onze roots. Met doosjes Leonidas pralines die de collega’s en ik meebrengen uit België, en af en toe een verdwaalde Cha-cha of Chocotoff.

Maar het oog wil ook wel wat. Gelukkig hangt er hier ook kunst aan de muur. Eerst was dat een tentoonstelling over Pater (of moeten we Sint zeggen) Damiaan. Mooi en krachtig, maar het werd na een poos wel eens tijd voor iets nieuws. Elke dag tussen de melaatsen zitten, een mens wordt daar niet vrolijker van. De tentoonstellingen gingen dus roteren, want talent is er met bakken in Vlaanderen en muuroppervlakte is ook maar eindig. We onthielden: een foto van Bart Michiels over Passchendaele. Doeken van Luc Tuymans en Michael Borremans. Het befaamde ‘pussy shot’, heel gevat en spontaan betiteld door mijn collega Heidi. En sinds deze week: Vlaamse topfotografen. Ze zijn alles nog een beetje aan het waterpas aan het hangen, maar mij kan deze man alvast bekoren: Harry Gruyaert. Magnumfotograaf. Wassalon Soekie werd door hem vereeuwigd. Beslagen ruiten en al.

Nu de kerstdagen achter de rug zijn, de cheese en crackers verteerd en de goede voornemens gemaakt zijn, wilde ik toch ‘s even stilstaan bij een observatie die ik vorig jaar – wat klinkt dat lang geleden – maakte.

Dat we zijn met z’n allen een beetje veel verwend zijn, en zeg dat ik het gezegd heb. Van een staking in België uit schrik om toch maar iets van de welstand te moeten inleveren – open je ogen, mensen ! – tot de commerce rond kerst. Het is nog altijd veel makkelijker om te krijgen dan om te geven.

De kerstperiode is hier alom chaos en paniek, want cadeautjes moeten gekocht worden, familie en vrienden verblijd, en wat voor deftig presentje koop je tegenwoordig nog zonder terug te vallen op badzout, Pod of Bongobon? Gelukkig heb ik me nooit veel met kerstcadeaus moeten bezighouden. Wij deden thuis gewoon aan Sinterklaas, en daarmee was de kous af. Kerst was een kerstboom en een kerststal, en met een beetje geluk hoefde ik niet eens mee naar de mis.

Nee, ik neem Kerst blijkbaar niet zo serieus. Maar als ik om me heen kijk en verhalen hoor van mensen die mensen kennen, dan gaat het hier behoorlijk hard. Ouders steken zich in de schulden om hun kinderen toch maar die gigakerst te geven, net als in de film. Ik heb het niet over 3 of 4 pakjes onder de kerstboom. Hou je vast, de neefjes van mijn collega – 3 stuks in totaal – kregen samen 105 cadeautjes… En ook bij mijn schoonfamilie werd er niet op een dollarcent gekeken. Een equivalent van Barbie in vampierversie, compleet met kek rafelig rokje en plastieken doodskist-bed, wisselde voor $35 van eigenaar. Een pakje met 10 Pokemonkaarten kost ongeveer hetzelfde. De helft ‘had het neefje al’. Het concept ‘verlanglijst’ werd zo wel erg letterlijk geïnterpreteerd.

Een dag later ging ik met vrienden uit België eten. Overheerlijk Japanse omakase – kleine bordjes – Robotaya aan Lower East Side, voor de liefhebbers. Heel gezellige avond, fijn om nog ‘s Vlaams te praten enzo. en overheerlijke gerechtjes. Een tafelgenoot liet een beetje klaaglijk vallen de dollar  wel ‘niet zo gunstig’ stond. De dollar staat 1,30$ tegen de euro…

Dus, om als dokter Huxtable te eindigen, laten we  dit jaar allemaal een beetje meer content en een beetje minder verwend zijn. Zo moeilijk is dat niet.