Trui goes NYC

Mijn vroeger lief vond dat ik niks van muziek kende. Hij ging namelijk vaak uit, clubbing weet je wel. En ik nooit. Er zit geen avondmens in mij. Ik herinner me dat ik ooit om 9 uur ‘s ochtends, tijdens een weekdag, op het punt stond alle ziekenhuizen te bellen. Meneer was nog niet thuis. Even later wandelde hij doodleuk binnen, kwam van de een of andere afterparty. Mister Gin Tonic noemden ze hem in die kringen. CD’s kocht hij ook bij de vleet. Ik leerde dat ik eerst moest gaan luisteren bij de FNAC voor ik een CD kocht. Dat was van voor I tunes. Ik keek liever naar de hoes, en ja dan zaten er al ‘s miskopen tussen. Live a little, weet je wel. Toen ik toch ‘s een keer mee uit ging, vechtend tegen de vaak, en met een paar gin tonics om erin te komen, had ik toen ook mijn imago niet mee. Tijdens een behoorlijk bonkend nummer, leunde hij naar me toe en riep in mijn oor: “Dit is techno, Geertrui.”

Met een nieuw lief in de aanslag, kon ik mijn geblutste imago oppoetsen. Hij is ‘into music’ dus zocht ik zorgvuldig CD’s uit als hij langskwam. Hoe obscuurder, hoe beter. Ethiopische jazz van Mulatu Astatke, DAAU (they’re from Antwerp, leerde ik hem), of Huun Huur Tu met Dikke Jo. Aan zijn reacties te zien, was ik goed bezig. Maar lang kon het mooie liedje niet duren. Al gauw peuterde ook hij gaten in mijn muzikale opvoeding. Philip Glass, nee ken ik niet. En bandjes waar hij T-shirts van bijhield zeiden me ook niet bijster veel. Een muziekinstrumenten bespelen? Telt een blokfluit mee? Tut tut, ik ben geïnteresseerd, en kan maat houden. Dat is ook al veel waard.

Voor zijn Kerst haalde ik alles uit de kast. Ik boekte 2 kaarten voor het Philip Glass 75ste verjaardagsconcert in Carnegie Hall. Patat! Daar had hij niet van terug. Die avond doften we ons op en klommen de trappen op. De concertzaal zat stampvol. Philip Glass had weer ‘s een goeie symfonie geschreven. Ik genoot. Tot mijn wederhelft zich midden in het concert tijdens een behoorlijk druk stukje muziek naar me toe boog en in m’n oor fluisterde: “This is arpeggio.”

New York is niet bepaald een fietsvriendelijke stad, toch niet voor tere zieltjes of bij uitbreiding iedereen die z’n leven nog niet beu is. Een helm is zeker aanbevolen. De outer boroughs zijn meestal iets rustiger, minder yellow cabs ook, en een goede plek om je stalen ros van stal te halen. 

Voor toeristen die NY bezoeken, is Central Park een makkelijke plek om te starten. Naast het ruime aanbod van huurfietsen, is er nu ook een Belgische optie. Bart Busschaert, ex-wielrenner, is hier gestart met een fietsverhuurbedrijf.

www.bikerentalmanhattan.com

Het zou stevig, kwalitatief gerief zijn, en het is altijd leuk om iemand te steunen die het probeert te maken in de grote stad. Allen daarheen dus!

Flanders House is een mooie locatie. We zitten hier niet slecht. Het uitzicht op zich is al magnifiek genoeg om als levend tableau te kunnen dienen en, nee, beu word je dat nooit. Daar is de skyline van Manhattan veel te straf voor.

Maar af en toe moeten we toch ook ‘s herinnerd worden aan onze roots. Met doosjes Leonidas pralines die de collega’s en ik meebrengen uit België, en af en toe een verdwaalde Cha-cha of Chocotoff.

Maar het oog wil ook wel wat. Gelukkig hangt er hier ook kunst aan de muur. Eerst was dat een tentoonstelling over Pater (of moeten we Sint zeggen) Damiaan. Mooi en krachtig, maar het werd na een poos wel eens tijd voor iets nieuws. Elke dag tussen de melaatsen zitten, een mens wordt daar niet vrolijker van. De tentoonstellingen gingen dus roteren, want talent is er met bakken in Vlaanderen en muuroppervlakte is ook maar eindig. We onthielden: een foto van Bart Michiels over Passchendaele. Doeken van Luc Tuymans en Michael Borremans. Het befaamde ‘pussy shot’, heel gevat en spontaan betiteld door mijn collega Heidi. En sinds deze week: Vlaamse topfotografen. Ze zijn alles nog een beetje aan het waterpas aan het hangen, maar mij kan deze man alvast bekoren: Harry Gruyaert. Magnumfotograaf. Wassalon Soekie werd door hem vereeuwigd. Beslagen ruiten en al.

Nu de kerstdagen achter de rug zijn, de cheese en crackers verteerd en de goede voornemens gemaakt zijn, wilde ik toch ‘s even stilstaan bij een observatie die ik vorig jaar – wat klinkt dat lang geleden – maakte.

Dat we zijn met z’n allen een beetje veel verwend zijn, en zeg dat ik het gezegd heb. Van een staking in België uit schrik om toch maar iets van de welstand te moeten inleveren – open je ogen, mensen ! – tot de commerce rond kerst. Het is nog altijd veel makkelijker om te krijgen dan om te geven.

De kerstperiode is hier alom chaos en paniek, want cadeautjes moeten gekocht worden, familie en vrienden verblijd, en wat voor deftig presentje koop je tegenwoordig nog zonder terug te vallen op badzout, Pod of Bongobon? Gelukkig heb ik me nooit veel met kerstcadeaus moeten bezighouden. Wij deden thuis gewoon aan Sinterklaas, en daarmee was de kous af. Kerst was een kerstboom en een kerststal, en met een beetje geluk hoefde ik niet eens mee naar de mis.

Nee, ik neem Kerst blijkbaar niet zo serieus. Maar als ik om me heen kijk en verhalen hoor van mensen die mensen kennen, dan gaat het hier behoorlijk hard. Ouders steken zich in de schulden om hun kinderen toch maar die gigakerst te geven, net als in de film. Ik heb het niet over 3 of 4 pakjes onder de kerstboom. Hou je vast, de neefjes van mijn collega – 3 stuks in totaal – kregen samen 105 cadeautjes… En ook bij mijn schoonfamilie werd er niet op een dollarcent gekeken. Een equivalent van Barbie in vampierversie, compleet met kek rafelig rokje en plastieken doodskist-bed, wisselde voor $35 van eigenaar. Een pakje met 10 Pokemonkaarten kost ongeveer hetzelfde. De helft ‘had het neefje al’. Het concept ‘verlanglijst’ werd zo wel erg letterlijk geïnterpreteerd.

Een dag later ging ik met vrienden uit België eten. Overheerlijk Japanse omakase – kleine bordjes – Robotaya aan Lower East Side, voor de liefhebbers. Heel gezellige avond, fijn om nog ‘s Vlaams te praten enzo. en overheerlijke gerechtjes. Een tafelgenoot liet een beetje klaaglijk vallen de dollar  wel ‘niet zo gunstig’ stond. De dollar staat 1,30$ tegen de euro…

Dus, om als dokter Huxtable te eindigen, laten we  dit jaar allemaal een beetje meer content en een beetje minder verwend zijn. Zo moeilijk is dat niet.

Vandaag is het niet alleen Halloween – scary genoeg op zich – maar ook nog ‘s de dag dat ik de deur van mijn stek aan de Upper West Side voorgoed achter me dicht trek en verkas naar Astoria, Queens. Van joggen in Central Park kwam toch niet zo echt veel in huis en de nannies daar die liepen ook te veel voor m’n voeten.

Nee, dan liever de Griekse gezelligheid van Astoria, waar de mensjes hun plastiek kuipstoeltjes op straat zetten, poten vastgeketend aan het hek van het keldergat en zo hun lange zomers al keuvelend doorbrengen. Want jawel, na welgeteld 5 appartementen te hebben bezocht, hebben we de knoop doorgehakt en trekken we vanaf morgen in ons nieuwe appartement, een duplex toe maar, met ‘koer’ en tuin.

Zoals met zoveel in het leven gold ook hier de regel: Je zoekt wat je niet vindt, en je vindt wat je niet zoekt. Om maar te zeggen dat het een verrassing was om een mini-huisje te vinden in een OK buurt maar wel met tuin – cocktails and BBQ anyone ? – en gezellige bakstenen muren binnenin.

Maar dé topper in dit hele verhaal is de afwasmachine, een zeldzaam gegeven in New Yorkse flats, maar zéér welgekomen voor iemand die zoals ik met een archetypische bachelor gaat samenwonen die nog liever uit de verpakking eet dan een bordje vuil te maken.

Onze relatie zal er wel bij varen.

Het is alweer precies een jaar geleden dat ik naar mijn stek aan de Upper West Side verhuisde. Daarvoor had ik nog even in een gemeubelde studio in Chelsea gekampeerd. Warm was het daar in de zomer, en ik had ook beestjes.

Nee, het was niks te vroeg toen ik in mijn nieuwe appartement aan Central Park kon intrekken. Mét open haard en precies genoeg ruimte in de slaapkamer om aan één kant langs het bed te lopen. Ik was niet alleen letterlijk ‘moving up’ in the city, ook figuurlijk ging ik er stukken op vooruit. Die eenzame muis achter het behang nam ik er voor lief bij. Maar op een jaar kan veel gebeuren.

Ondertussen staat er alweer een tweede verhuis op stapel. Want ruimte heb ik nodig, want ik ga samenwonen. Ken, mijn nieuw New Yorks lief en aanleiding tot menig Barbiegrap, heeft er net als ik genoeg van heen en weer te rennen met tandenborstel en lenzenspul.  Het voornemen is er, nu nog dat droomhuis (2BR, no pets) vinden. Afgelopen weekend startten we onze zoektocht in Astoria. Astoria is een kosmopolitische buurt in Queens met een grote Griekse aanwezigheid. Elk weekend treedt er wel een Yiannis ergens op en je eet er de lekkerste spanakopita. Ken woont er al en heeft het er prima naar z’n zin. En ik heb ook wel zin in verandering.

Een huis zoeken is altijd een beetje stresserend, en in NY komt daar nog de tijdsdruk bij. Je begint best pas 2 weken van tevoren te zoeken. Want makelaars verwacht en dat je er meteen kan intrekken, en huur begint te betalen. Dus te vroeg starten heeft geen zin, tenzij je graag dubbele of – in ons geval – driedubbele huur betaalt.

Toch waren we gematigd optimistisch toen we ons zaterdag aandienden bij de eerste makelaar. Nikolas Stephanidis van Zikos Realty zou ons enkele appartementen laten zien. Daar aangekomen, waren de lichten in zijn kantoor uit en de deur zat goed op slot. Toen Nick na een half uur nog niet was komen opdagen, vonden we dat zelfs voor een Griek met een anders tijdsbesef er toch ietsje over.

Dan maar naar een ander makelaarkantoor gewandeld waar we meteen op sleeptouw genomen door de assistente van Mike (geen Griek) die een listing had die hij lyrisch omschreef worden als een paleisje: ruim, licht, 2 slaapkamers. Net wat we zochten. Na een korte wandeling met Aphrodite (uitspreken als: Afro-daai-tie) kwamen we bij het betreffende appartement aan: klein, muf en 2 slaapkamers, waarbij de woonkamer gereduceerd leek tot een soort inkomhal.

Ken en ik besloten nog even verder te zoeken. En toen gingen we een pita eten.

Toen ik vanochtend de lobby van ons kantoorgebouw binnenwandelde, stootte ik op een tentoonstelling van the New York Times. Foto’s van toen en van daarna, interviews en getuigenissen, beelden en schermen, allemaal gevuld met wat het Pulitzer Prize winnende journaille en de Magnum persfotografen bij elkaar schreven en schoten.

Na een hele dag die vooral gevuld was met meetings, koffie en pretzels, was het hele 9/11 gedoe even uit m’n gedachten.

Tot ik vanavond de televisie aanzet en op NY1 in een spoedpersconferentie beland waar burgemeester Bloomberg en de FBI spreken van een ‘ernstige terreurdreiging’. Ieders voelsprieten staan dus weer even rechtop.

Gelukkig staan New Yorkers erom gekend dat ze ballen aan hun lijf hebben, dus is de boodschap: Laat je niet intimideren, en ga vooral gewoon door met je dagelijkse leven.

Maar ook, en even hard: als je iets ziet, negeer het dan niet.

Waar was u op 911?

Ik zat in Moskou, waar ik voor het marktonderzoeksbedrijf waarvoor ik in toen werkte groepsgesprekken aan het leiden was over bier. Mjn klant van Heineken, Henk, was er ook.

Na afloop van mijn sessie kwam men mij pas vertellen dat ‘er iets gebeurd was’ in New York, en op het piepkleine zwartwit monitortje van de bewaker aan de ingang, konden we enkele korrelige beelden zien.

‘Davno pora’, zei één van mijn respondenten, toen het eenmaal doordrong dat dit een moedwillige aanval was. Davno pora betekent zoveel als ‘dat werd tijd’.

Na de stop in Moskou reisde ik nog 3 weken door Rusland en nam ik ettelijke interviews af over bier, niet altijd met even nuchtere Russen, en niet altijd even interessant. In Jekaterineburg in de Oeral, waar verder bitter weinig te beleven viel, verbleef ik in het plaatselijke World Trade Center hotel, een pseudo-luxueuze glazen pyramide met pizzeria in de lobby.

Ik had de torens nooit met eigen ogen gezien. Mijn eerste bezoek aan New York zou pas enkele jaren later zijn. Tien jaar later zit ik in een glazen toren van 50 verdiepingen, met New York (Times) op de gevel. Mijn collega’s, die er die dag wel bij waren, vinden al dit oprakelen niet nodig. Ze herinneren zich die dramatische dag maar al te goed. Dat alles nog eens dunnetjes overdoen, helpt niet echt bij het verwerken. Eén collega ‘heeft 6 maanden gehuild’ vertelde ze. De andere collega is zelfs vandaag nog niet gerust om de metro te nemen naar Times Square, onze halte. De eindeloze stroom nieuwsberichten en documentaires over wat er 10 jaar geleden gebeurde, vinden ze maar akelig.

Net zoals de laserlichttorens, die elk jaar rond deze tijd als een spookachtige tweeling boven de stad uitsteken.

Na de heetste zomer in tijden (vorig jaar), de hevigste sneeuwstorm in tijden (afgelopen winter),  een aardbevingske (dinsdag), is het nu tijd om onze borst nat te maken – figuurlijk dan – voor het volgende klimatologische event: de komst van orkaan Irene. Zoals altijd weet niemand wat er echt te gebeuren staat, maar als slimme optimisten “We hope for the best, but we prepare for the worst.” Burgervader  Bloomberg en co. doen er nochtans alles aan om iedereen de daver op het lijf te jagen. Met nooit geziene verplichte evacuaties, het stilleggen van de metro’s vandaag, al vanaf ‘s middags (meer dan 9 uur voor het echt gaat stormen) en een stormloop op de supermarkten door de hamsterende massa’s (de kaarsenrayon leeg op enkele lavendelkaarsen en Jezuskaarsen na), doet je het gevoel bekruipen dat je maar beter in je bunker kruipt met een zaklamp, een blik Spam en een bidon drinkbaar water. Ik heb me alvast voorzien op een dagje binnenblijven met mijn eigenste versie van het noodrantsoen: 2 flesjes rode wijn, een spie camembert en een paar zakken chips, de Vogue September issue tegen de verveling, en een boyfriend als aangenaam gezelschap. De ideale ingrediënten voor een romantisch weekendje binnenblijven, had ik bedacht. Nu alleen die Xbox console nog onklaar maken…