Trui goes NYC

Vandaag is het niet alleen Halloween – scary genoeg op zich – maar ook nog ‘s de dag dat ik de deur van mijn stek aan de Upper West Side voorgoed achter me dicht trek en verkas naar Astoria, Queens. Van joggen in Central Park kwam toch niet zo echt veel in huis en de nannies daar die liepen ook te veel voor m’n voeten.

Nee, dan liever de Griekse gezelligheid van Astoria, waar de mensjes hun plastiek kuipstoeltjes op straat zetten, poten vastgeketend aan het hek van het keldergat en zo hun lange zomers al keuvelend doorbrengen. Want jawel, na welgeteld 5 appartementen te hebben bezocht, hebben we de knoop doorgehakt en trekken we vanaf morgen in ons nieuwe appartement, een duplex toe maar, met ‘koer’ en tuin.

Zoals met zoveel in het leven gold ook hier de regel: Je zoekt wat je niet vindt, en je vindt wat je niet zoekt. Om maar te zeggen dat het een verrassing was om een mini-huisje te vinden in een OK buurt maar wel met tuin – cocktails and BBQ anyone ? – en gezellige bakstenen muren binnenin.

Maar dé topper in dit hele verhaal is de afwasmachine, een zeldzaam gegeven in New Yorkse flats, maar zéér welgekomen voor iemand die zoals ik met een archetypische bachelor gaat samenwonen die nog liever uit de verpakking eet dan een bordje vuil te maken.

Onze relatie zal er wel bij varen.

Het is alweer precies een jaar geleden dat ik naar mijn stek aan de Upper West Side verhuisde. Daarvoor had ik nog even in een gemeubelde studio in Chelsea gekampeerd. Warm was het daar in de zomer, en ik had ook beestjes.

Nee, het was niks te vroeg toen ik in mijn nieuwe appartement aan Central Park kon intrekken. Mét open haard en precies genoeg ruimte in de slaapkamer om aan één kant langs het bed te lopen. Ik was niet alleen letterlijk ‘moving up’ in the city, ook figuurlijk ging ik er stukken op vooruit. Die eenzame muis achter het behang nam ik er voor lief bij. Maar op een jaar kan veel gebeuren.

Ondertussen staat er alweer een tweede verhuis op stapel. Want ruimte heb ik nodig, want ik ga samenwonen. Ken, mijn nieuw New Yorks lief en aanleiding tot menig Barbiegrap, heeft er net als ik genoeg van heen en weer te rennen met tandenborstel en lenzenspul.  Het voornemen is er, nu nog dat droomhuis (2BR, no pets) vinden. Afgelopen weekend startten we onze zoektocht in Astoria. Astoria is een kosmopolitische buurt in Queens met een grote Griekse aanwezigheid. Elk weekend treedt er wel een Yiannis ergens op en je eet er de lekkerste spanakopita. Ken woont er al en heeft het er prima naar z’n zin. En ik heb ook wel zin in verandering.

Een huis zoeken is altijd een beetje stresserend, en in NY komt daar nog de tijdsdruk bij. Je begint best pas 2 weken van tevoren te zoeken. Want makelaars verwacht en dat je er meteen kan intrekken, en huur begint te betalen. Dus te vroeg starten heeft geen zin, tenzij je graag dubbele of – in ons geval – driedubbele huur betaalt.

Toch waren we gematigd optimistisch toen we ons zaterdag aandienden bij de eerste makelaar. Nikolas Stephanidis van Zikos Realty zou ons enkele appartementen laten zien. Daar aangekomen, waren de lichten in zijn kantoor uit en de deur zat goed op slot. Toen Nick na een half uur nog niet was komen opdagen, vonden we dat zelfs voor een Griek met een anders tijdsbesef er toch ietsje over.

Dan maar naar een ander makelaarkantoor gewandeld waar we meteen op sleeptouw genomen door de assistente van Mike (geen Griek) die een listing had die hij lyrisch omschreef worden als een paleisje: ruim, licht, 2 slaapkamers. Net wat we zochten. Na een korte wandeling met Aphrodite (uitspreken als: Afro-daai-tie) kwamen we bij het betreffende appartement aan: klein, muf en 2 slaapkamers, waarbij de woonkamer gereduceerd leek tot een soort inkomhal.

Ken en ik besloten nog even verder te zoeken. En toen gingen we een pita eten.

Toen ik vanochtend de lobby van ons kantoorgebouw binnenwandelde, stootte ik op een tentoonstelling van the New York Times. Foto’s van toen en van daarna, interviews en getuigenissen, beelden en schermen, allemaal gevuld met wat het Pulitzer Prize winnende journaille en de Magnum persfotografen bij elkaar schreven en schoten.

Na een hele dag die vooral gevuld was met meetings, koffie en pretzels, was het hele 9/11 gedoe even uit m’n gedachten.

Tot ik vanavond de televisie aanzet en op NY1 in een spoedpersconferentie beland waar burgemeester Bloomberg en de FBI spreken van een ‘ernstige terreurdreiging’. Ieders voelsprieten staan dus weer even rechtop.

Gelukkig staan New Yorkers erom gekend dat ze ballen aan hun lijf hebben, dus is de boodschap: Laat je niet intimideren, en ga vooral gewoon door met je dagelijkse leven.

Maar ook, en even hard: als je iets ziet, negeer het dan niet.

Waar was u op 911?

Ik zat in Moskou, waar ik voor het marktonderzoeksbedrijf waarvoor ik in toen werkte groepsgesprekken aan het leiden was over bier. Mjn klant van Heineken, Henk, was er ook.

Na afloop van mijn sessie kwam men mij pas vertellen dat ‘er iets gebeurd was’ in New York, en op het piepkleine zwartwit monitortje van de bewaker aan de ingang, konden we enkele korrelige beelden zien.

‘Davno pora’, zei één van mijn respondenten, toen het eenmaal doordrong dat dit een moedwillige aanval was. Davno pora betekent zoveel als ‘dat werd tijd’.

Na de stop in Moskou reisde ik nog 3 weken door Rusland en nam ik ettelijke interviews af over bier, niet altijd met even nuchtere Russen, en niet altijd even interessant. In Jekaterineburg in de Oeral, waar verder bitter weinig te beleven viel, verbleef ik in het plaatselijke World Trade Center hotel, een pseudo-luxueuze glazen pyramide met pizzeria in de lobby.

Ik had de torens nooit met eigen ogen gezien. Mijn eerste bezoek aan New York zou pas enkele jaren later zijn. Tien jaar later zit ik in een glazen toren van 50 verdiepingen, met New York (Times) op de gevel. Mijn collega’s, die er die dag wel bij waren, vinden al dit oprakelen niet nodig. Ze herinneren zich die dramatische dag maar al te goed. Dat alles nog eens dunnetjes overdoen, helpt niet echt bij het verwerken. Eén collega ‘heeft 6 maanden gehuild’ vertelde ze. De andere collega is zelfs vandaag nog niet gerust om de metro te nemen naar Times Square, onze halte. De eindeloze stroom nieuwsberichten en documentaires over wat er 10 jaar geleden gebeurde, vinden ze maar akelig.

Net zoals de laserlichttorens, die elk jaar rond deze tijd als een spookachtige tweeling boven de stad uitsteken.

Na de heetste zomer in tijden (vorig jaar), de hevigste sneeuwstorm in tijden (afgelopen winter),  een aardbevingske (dinsdag), is het nu tijd om onze borst nat te maken – figuurlijk dan – voor het volgende klimatologische event: de komst van orkaan Irene. Zoals altijd weet niemand wat er echt te gebeuren staat, maar als slimme optimisten “We hope for the best, but we prepare for the worst.” Burgervader  Bloomberg en co. doen er nochtans alles aan om iedereen de daver op het lijf te jagen. Met nooit geziene verplichte evacuaties, het stilleggen van de metro’s vandaag, al vanaf ‘s middags (meer dan 9 uur voor het echt gaat stormen) en een stormloop op de supermarkten door de hamsterende massa’s (de kaarsenrayon leeg op enkele lavendelkaarsen en Jezuskaarsen na), doet je het gevoel bekruipen dat je maar beter in je bunker kruipt met een zaklamp, een blik Spam en een bidon drinkbaar water. Ik heb me alvast voorzien op een dagje binnenblijven met mijn eigenste versie van het noodrantsoen: 2 flesjes rode wijn, een spie camembert en een paar zakken chips, de Vogue September issue tegen de verveling, en een boyfriend als aangenaam gezelschap. De ideale ingrediënten voor een romantisch weekendje binnenblijven, had ik bedacht. Nu alleen die Xbox console nog onklaar maken…

Freeman’s (just off the Bowery)
American classics in a rustic setting.

http://www.freemansrestaurant.com/

Schiller’s (a classic on the Lower East Side)

http://www.schillersny.com/

Rayuela (Latin food)

http://www.rayuelanyc.com/

 Edie & the Wolf (aanrader!!!)

http://www.urbanspoon.com/r/3/1560526/restaurant/East-Village/Edi-The-Wolf-New-York

In case you have a schnitzel craving…

Het Ace Hotel in New York is één van die painfully hip places waar het witte schijnsel van Mac appeltjes de enige bakens zijn in een immer populaire en overvolle lobby.

Toch heb ik een zwak voor het Ace Hotel, alleen al omdat ik er stiekem toch ook wel ‘s zou willen logeren (en binnenkort ga logeren, maar dan in Portland)  en omdat er al genoeg bog standard kamers en hotels bestaan waar je je ‘s ochtends afvraagt: in welk land/welke stad ben ik?

Omdat het Ace Hotel uitstekend begrepen heeft wat het doelpubliek verlangt, hebben zij nu een App uitgebracht, uitsluitend te raadplegen op Google Chrome. Alle plekjes die het ontdekken waard zijn, zijn er mooi opgelijst, per buurt.

 acehotel.com/newyork/chrome

http://fieldguide.acehotel.com/

Alleen wie stekeblind, potdoof is en onder een rots woont zal gemist hebben dat de prinselijke missie in het land is. Prins Filip en Prinses Mathilde, da’s iets waar Amerikanen dol op zijn, want dat hebben ze hier niet. In Disneyland is nog wel een verdienstelijke poging ondernomen, maar er ligt toch nogal veel poedersuiker op. En de prins en prinses ontmoeten is toch wel speciaal. En een beetje awkward, als je zoals ik niet weet wat zeggen. En met zo’n cameraflosj boven je hoofd. En we voelden ons net zoals Assepoester toen we van de ene champagnereceptie naar de andere holden. En al droegen we geen kristallen muiltjes, toch deden onze voeten – ondanks de Scholl pleisters – ‘s avonds toch wel behoorlijk zeer.

Ondertussen is Vincent Florizoone, ons jong Vlaams kooktalent, veilig en wel geland op Amerikaanse bodem en is hij op dit eigenste moment zich het vuur uit de sloffen aan het koken.

Maar dit alles is niet zonder slag of stoot gebeurd. Want hoe alledaags ook het lijstje ingrediënten onze Vlaamse chefs in de oren klinkt, hoe ongebruikelijk en onvindbaar bleken ze aan deze zijde van de plas.

Agar agar, daar hadden ze nog wel vaagweg van gehoord. Maar begonnen we over Pepa Zeta, Xantana of godbetert CrispyGerd Sosa, dan hoorden ze het in Keulen donderen. Tot in de hoogste échelons van de beste keukens in NY zijn we gaan horen of iemand ons daaraan kon helpen. Op Youtube bestudeerden we filmpjes over Pacojet (werkwoord: to pacotise) en mijn collega’s en ikzelf begonnen oeverloze discussies over het nut van goudpoeder en over de precieze graad van smokiness in onze paling.

Nadat we de halve staat New York hadden afgebeld, vonden we eindelijk de laatste ingrediënten. Ondertussen kon ik niet anders dan besluiten dat de Vlaamse keuken écht wel op wereldniveau kookt.

Vanavond mogen we gaan proeven. Tenminste, als alles op tijd klaar is. Want de konijntjes waren vanochtend abuselijk nog diepgevroren en toen de hulpchefs niet opdaagden zijn we dan zelf maar beginnen patatjes te schillen.

Of hoe alles onder dat laagje goudpoeder toch nog erg vertrouwd was…